அழகியசிங்கர்

இது மாதிரி தலைப்பில் எழுதிப் பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது.  நவீன விருட்சம் 99வது இதழ் வந்து விட்டது.  கிட்டத்தட்ட 27 ஆண்டுகளுக்கு மேல் நவீன விருட்சம் இதழுடன் பயணம்.  

திங்கட்கிழமை காலையில் அச்சகத்தாருடன் போனில் பேசினேன். “இதழ் ரெடியாய் இருக்கு.  வந்து எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்,” என்றார் அச்சகத்தார்.

“எப்படி வருது?  ஆட்டோவில் போட்டு எடுத்துக்கொண்டு வந்துடலாமா?” என்று கேட்டேன்.

“ஏன் சார், உங்க கிட்டேதான் நானோ கார் இருக்கே..அதில கொண்டு போங்களேன்,”என்றார்.

நானோ காரை எடுத்துக்கொண்டு திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள பிரஸ்ஸிலிருந்து விருட்சம் இதழ் பிரதிகளை அள்ளிக்கொண்டு வருவதை நினைத்து யோசனையாக இருந்தது. ஏனென்றால் நான் நானோ கார் ஓட்டும் ஜாம்பவானாக இருந்தாலும், திருவல்லிக்கேணி சந்துகளில் ஓட்டும திறமைசாலியா என்பது தெரியவில்லை.

என்னை தைரியப் படுத்தவே என் மனைவி பக்கத்தில் இருந்து கொண்டிருப்பாள்.

“ஏன் நானோவில் போகிறீர்கள்?  ஆட்டோவை எடுத்துக்கொண்டு போங்கள்…பீக் ஹவர்ஸில் உங்களுக்கு கார் ஓட்ட வராது,” என்று பிரேக் போட்டாள்.

எனக்கோ கோபமான கோபம்.  தினமும் நான் நானோ காரை அசோக்நகரில் உள்ள பெண்கள் படிக்கும் கார்ப்பரேஷன் பள்ளியில் நிறுத்திவிட்டு பின் ஒரு வாக் பண்ணிவிட்டு நானோ காரை ஓட்டி  வீட்டுக்கு வந்து விடுவேன்.  இப்படி இருக்கும் நான் ஒரு நல்ல சந்தர்பபம் விருட்சம் எடுத்துவர கிடைத்தால் சும்மாவா விடுவது.

ஆனாலும் மனைவி பிரேக் போட்டதில் கொஞ்சம் உதறல்.  பின் மனைவியைத் திட்ட ஆரம்பித்தேன்.  “எப்போதும் காரில் எங்காவது போகிறேன் என்றால், போய் வாருங்கள், என்று சொல்ல பழகிக்கொள்,”என்றேன்.

திரும்பவும் அச்சகத்தாரிடம் போன் செய்தேன்.  “ஏம்பா அந்தப் பெரிய தெருவில் நுழைய முடியாது காரை வைத்துக்கொணடு, இல்லையா?” என்றேன்.

“சார், நீங்கள் பெல்ஸ் ரோடு வழியாக என் கடைக்கு வந்து விடுங்கள். எதாவது பிரச்சினையாக இருந்தால் எனக்குப் போன் செய்யுங்கள், என் டிரைவரை அனுப்புகிறேன்,”என்றார்.

சாமியைக் கும்பிட்டு விட்டு காரை எடுத்து ஓட்ட ஆரம்பித்தேன்.  உள்ளுக்குள் உதறல் இருந்தாலும் என் மனைவி என்னிடம் காட்டிக்கொள்ள வில்லை.

வண்டியை மெதுவாக ஓட்டிக்கொண்டு டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் சாலையை எட்டினேன்.  பின் மெதுவாக பீச் பக்கமாக திருப்பினேன்.  பின்னால் வேகமாக வந்து கொண்டிருந்த அரசாங்க பஸ்ஸின் உருமல் காதில் விழுந்தது. நான் நிதானமாக ஓட்டிக்கொண்டு கண்ணகி சிலைக்கு எதிரில் உள்ள தெருவில் திரும்பி, பெல்ஸ் தெருவில் காரைத் திருப்பினேன்.  என்னைத் தாண்டிக்கொண்டு பல டூ வீலர்கள் பறந்து கொண்டிருந்தன.  பெரிய மனது பண்ணி அவற்றையெல்லாம் போக விட்டேன்.  ஆட்டோக்களை நினைத்தால் கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தன.  வேறொரு கிரகத்திலிருந்து வந்த  மனிதர்கள் மாதிரி அவர்கள் ஆட்டோக்களை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தார்கள்.   

தெரியாமல் பெரிய தெருவில் போவதற்கு இந்து பள்ளிக்கூடம் பக்கம் திரும்பி விட்டேன்.  பெரிய ஆபத்தை சந்தித்தேன்.  நானோ கார் எதிரில் குப்பை வாரும் வண்டியைப் போல பெரிய வண்டி.  ஒரு பக்கம் டூ வீலர்களை சார்த்தி வைத்திருந்தார்கள்.  எப்படியும் இடிக்காமல் போக முடியாது.  வண்டியை நகர்த்தத் தெரியாமல் வண்டியை நிறுத்தி விட்டேன்.  மனைவி கிளம்பும்போது தடுத்தது சரியாகிப் போய்விடும் என்று தோன்றியது.  

யாரோ ஒருவர் ஒரு டூ வீலரை நகர்த்தி என்னைப் போக அனுமதித்தார்.  எப்படியோ தப்பித்துக்கொண்டு அச்சகத்திற்கு வந்து விட்டேன்.  உலக பெரிய சாதனை மாதிரி நான் வண்டி ஓட்டிய மகாத்மத்தை அச்சகத்தாரிடம் சொன்னேன்.  அவர் சிரித்தபடியே, ‘உங்களை விட பெரிய காரை வைத்திருக்கிறேன்,’ என்றார்.  ஒரு வழியாக நவீன விருட்சம் 99வது இதழ் என் வீட்டிற்கு இப்படித்தான் வந்து சேர்ந்தது.

இதழ் திருப்தியாக வெளிவந்திருந்தது.  வழக்கம்போல் பலருடைய படைப்புகள் கொண்ட இதழ்தான் இது.

இதழுக்கு பங்களிப்பு அளித்தவர்களின் படைப்புகள் பற்றிய குறிப்பை இங்கு அறிவிக்கிறேன் :

இதழின் அட்டை ஓவியம் : கவிஞர் வைதீஸ்வரன்.

1. கோயிலுக்குள் ஒரு யானை – ஞானக்கூத்தன்        4

2. என் பூனைகள் – சாரலஸ் புக்கோவ்ஸ்கி – 15

தமிழில் : ராமலக்ஷ்மி 

3. தனித்துவங்கள் – கவிதை – ராமலக்ஷ்மி            17

4. தப்பித்தல் – கவிதை – ராமலக்ஷ்மி          18

        5. சின்ன சின்ன லயங்கள் – வைதீஸ்வரன்          18

9. பிரேதத்துடன் ஒரு பயணம் – சிறுகதை – 

ராஜகோபாலன்                          19

10. கோப்பைகள் – கவிதை – பானுமதி ந.          23

11. தீப்பெட்டி – கவிதை – உமாபாலு            24

12. சார்வாகன் (1929-2015) – அசோகமித்திரன் 25

13. வெள்ளம் பற்றிய கவிதை – அழகியசிங்கர் 27

14. பிரிவுபசாரம் – சிறுகதை -அசோகமித்திரன்    28

15. ஒரு திரைப்படம் ஒரு நினைவு – பிரபு         32

16. சங்கதிகள் – கவிதை – ஜெ பாஸ்கரன்         36

17. யாழ்பாணம் தெட்சணாமூர்த்தி – அழகியசிங்கர் 37

18. புத்தக விமர்சனம் – அழகியசிங்கர்         40

19. புரியவில்லை – சிறுகதை – ஸிந்துஜா         43

20. நடப்பியல் – கவிதை – நீல பத்மநாபன்         50

21. கழுதைகளின் உலகம் – சா இளையராஜா 50

22. இந்திய அரசியல் சாஸனம் – அசோகமித்திரன் 51

23. காத்தவராயன் – கவிதை – வளவ துரையன்         53

24. கவிஞர் சிறகா கவிதைகள் இரண்டு 54

25. டீ – சிறுகதை – அழகியசிங்கர்                 56

26. நினைவுகளின் நிழல்கள்-சிறுகதை-

ஜெ பாஸ்கரன்                                 65

27. 13வது சென்னை சர்வேத திரைப்படவிழா 70

28. ஞானக்கூத்தன் கவிதை                         74

29. மரணத்தின் கண்ணாடி – காவேல்கர்         75

30. விஷ்ணுபுர விருதும் தேவதச்சனும் 79

இந்த இதழ் சென்னையில் மூன்று இடஙகளில் இப்போதைக்குக் கிடைக்கும்.  1. நியூ புக்லேண்ட்ஸ், தி நகர், சென்னை 17 2. டிஸ்கவரி புத்தக பேலஸ், கே கே நகர், சென்னை 3. காந்தி புத்தக நிலையம், கிரோம்பேட்டை ரயில்வே நிலையம். 

யாருக்காவது பத்திரிகை வேண்டுமென்றால் என்னை இ மெயில் மூலம் தொடர்பு கொள்ளவும். navina.virutcham@gmail.com

தனி இதழ் நவீன விருட்சம் விலை ரூ.15.  ஆண்டுச் சந்தா ரூ.60.  தப்பித்தவறி சந்தா அனுப்பவேண்டுமென்று உங்கள் மனசில் பட்டால்

Name of the Account : NAVINA VIRUTCHAM, 

BANK :   INDIAN BANK, ASHOKNAGAR BRANCH.

IFSC CODE : IDIB 000A031 என்ற கணக்கில் அனுப்பவும்.  

நவீன விருட்சம் அடுத்த இதழ் 100வது இதழ்.  இன்னும் அதிகப் பக்கங்களுடன் கொண்டு வர உள்ளேன்.  தயவுசெய்து படைப்புகளை யுனிகோட்டில் அடித்து    navina.virutcham@gmail.com அனுப்பவும்.  

புத்தக விமர்சனம் 17

அழகியசிங்கர்

சோ சுப்புராஜ் எழுதிய துரத்தும் நிழல்கள் என்ற சிறுகதைத் தொகுதியை எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன்.  20 சிறுகதைகள் கொண்ட 196 பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகம் இது.  சுப்புராஜின் இந்தத் தொகுப்பில் உள்ள எல்லாக் கதைகளும் பல பத்திரிகைகளில் பிரசுரமான கதைகள்.  இதிலிருந்து ஒன்று தெரிகிறது.  சுப்புராஜ் அவர்களுக்கு அவருடைய கதைகள் எல்லாம் பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாகும் சூட்சுமம் தெரிந்திருக்கிறது.  அவர் எது எழுதினாலும் எதாவது ஒரு பத்திரிகைக்கு அனுப்பினால் போதும் பிரசுரமாகி விடுகிறது.  அவரும் விடாமல் பல கதைகள் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். உன்னதம் பத்திரிகையில் ஒரு கதையும், நவீன விருட்சம் பத்திரிகையில் ஒரு கதையும் பிரசுரமாகி உள்ளன.  அக் கதைகளை வேறு எங்காவது அனுப்பி இருந்தாலும் பிரசுரமாகி இருக்கும்.

சரி, அப்படியென்றால் தரம் இல்லாத கதைகளையா அவர் எழுதுகிறார் என்றால் அப்படி சொல்லவில்லை.  பலவிதமான கதைகளை அவர் எழுதிக்கொண்டு போகிறார்.  பலவிதமாக கற்பனை செய்கிறார்.  அவர் எழுத்து சமுதாயத்தின் மீது அவருக்கு ஏற்பட்டுள்ள கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.  பெண்களுக்கு ஏற்படும் தீங்கு, ஜாதி கண்ணோட்டத்தில் ஒரு ஜாதியை கீழ்த்தரமாகப் பார்ப்பது என்று வலுவான தீம்களை எடுத்து எழுதுகிறார்.  

ஒரு பெண் தனியாக வெளிநாடு போய்ப் படுகிற அவதிகளை ஒரு கதையில் சொல்கிறார்.  அப்படிப் போகிற பெண்  படிப்பறிவு இல்லாதவளாக இருக்கிறாள்.  இழிந்த ஜாதியில் பிறந்ததால், அதிகமாகப் படித்திருந்தாலும் பரம்பரையாகப் பார்த்து வந்த கக்கூஸ் கழுவற வேலையைப் பார்க்க நேருகிற கொடுமையை விவரிக்கிறார். இது மாதிரி தலித் கதைகள் அதிகமாக இந்தத் தொகுதியில் உள்ளன.  இன்னொரு கதையில் ஒரு பள்ளி மாணவி போலீஸ் ஸ்டேஷனலில் கற்பழிக்கப் படுவதைக் குறிப்பிடுகிறார்.  ஊர் அந்தக் கொடுமையான சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷனையே கொளுத்தி விடுகிறார்கள்.  ஆனால் அதன் பின் கொடுக்கும் ட்விஸ்ட்தான் கதையை நம்ப முடியாமல் செய்கிறது. கற்பழிக்கப்பட்ட பெண் என்றால், மன ரீதியில், உடல் ரீதியில் அந்தப் பெண்ணுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் ஏற்படவில்லை என்பதை அரசாங்கம் உறுதி படுத்திவிடும்.  அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதற்கு வாய்ப்பு குறைவு.  ரொம்ப வருடங்களுக்கு முன் எஸ் எஸ் ஆர் விஜயகுமாரி நடித்தப் படம் பூமாலை என்ற படம்.  அதில் எஸ்எஸ்ஆர் குடி வெறியில் விஜயகுமாரியைக் கற்பழித்து விடுவார்.  அதனால் கல்யாணம் ஆகாத விஜயகுமாரி கர்ப்பமாகி குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதாக கதை.  இது மாதிரியான பேத்தல் படத்தை இப்போது நம்மால ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. 

தாமரை என்ற பத்திரிகையில் வெளிவந்த ஒரு கதை.  கற்பு என்னும் குறும்படத்தின் கதைச் சுருக்கம் (பக்கம் 155).  எடுக்கப்படும் படத்திற்கும் நிஜ வாழ்க்கைக்கும் சம்பந்தமில்லை என்பதை இக் கதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.  நாடக பாணியில் வேடிக்கையாக எழுதப்பட்ட கதை இது.  

ஒரு தற்கொலை; சில குறிப்புகள் (பக்கம் 1) என்ற கதையில் வெறும் மிரட்டலுக்குப் பயந்து ஒரு குடும்பமே தற்கொலை செய்து கொள்கிறது. மனது உருகும்படி இந்தக் கதையை எழுதி உள்ளார். ஆனால்  நம்ப முடியவில்லை. 

கண்கள் இரண்டினில் ஒன்று (பக்கம் 16) என்ற கதை தினமணி கதிரில் வெளிவந்த இலக்கியச் சிந்தனை பரிசுப் பெற்ற கதை.  ஒரு பெண்பிளளையைத் தொடர்ந்து படிக்க அனுப்பாத ஒரு குடும்பத்தின் கதை.  பாண்டியம்மாள் என்ற அந்தப் பெண் படிப்பில் கெட்டிக்காரியாக இருக்கிறாள்.  ஆனால் என்ன பிரயோஜனம்.  அவள் பெரியவள் ஆனவுடன் அவள் படிப்பை குடும்பத்தினர்கள் நிறுத்தி விடுகிறார்கள்.  பெண் பிள்ளைகள் படிக்கக் கூடாது என்ற கட்டுப்பாடு உள்ள குடும்பம்.  மேலே படிக்க முடியவில்லை என்ற ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் கதை இது.  வழக்கம்போல் சரளமாக எழுதப்பட்ட கதை.  

விஷம் (பக்கம் 20) என்ற கதையைப் படிக்கும்போது எனக்கு தி ஜானகிராமன் எழுதிய கதையும் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.  சாதத்தில் பல்லி விழுந்து செத்துக் கிடக்கிறது.  அந்தச் சாதத்தைப் பிசைந்து தயிர்சாதமாக தன் கணவன் சுந்தரம் எடுத்துக்கொண்டு போய் விடுகிறான்.  பல்லியின் விஷம் தன் கணவனைப் பாதிக்கும் என்ற பதைப்பை கடைசிவரை எடுத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறார் கதையில்.  எப்படியோ அவன் ஆபிஸில் சுந்தரத்தைப் பார்த்து விடுகிறாள்.  கோலாலம்பூரை பின்புலமாகக் கொண்டு இக் கதை எழுதப்பட்டுள்ளது.  மொழி தெரியாத ஒரு இடத்தில் கணவன் பணிபுரியும் இடத்தை அடைவதற்குள் போதும் போதுமென்று ஆகிவிடுகிறது.  இத்தனை பரபரப்பையும் காடடிவிட்டு இறுதியில் யாரோ அந்த டிபன் பாக்ஸ் சாதத்தை சாப்பிட்டு விடுகிறார்கள் என்று முடிக்கிறார். கடைசி வரை பரபரப்பை கூட்டிக்கொண்டு போகிறார்.  இது கணையாழியில் வெளிவந்த கதை. 

கடைசிவரை பெயரை ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ள முடியாத ஒரு அலுவலக நண்பரைப் பற்றிய கதைதான் ஒரு பெயர் சில ஞாபகங்கள்  (பக்கம் 29) என்ற கதை.  எதிர்பாராதவிதமாய் பஸ்ஸில் சந்திக்கும்போது அவனைப் பற்றிய எல்லா சம்பவங்களும் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.  அவன் பெயர் மட்டும் பிடிபட மாட்டேங்கறது.  விபத்தில்தான் அந்த நண்பனின் பெயர் ஞாபகததிற்கு வருகிறது.  தினமணிகதிரில் வெளிவந்த கதை.  

கொஞ்ச நீளமான கதைதான் துரத்தும் நிழல்கள் (பக்கம் 39) என்ற கதை.  2007ஆம் ஆண்டு கல்கி நினைவுச் சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசுபெற்ற கதை.  கழிவறையைச் சுத்தம் செய்யும் நரசய்யா என்பவனைப் பற்றிய கதை. இழிந்த சாதியில் பிறந்தால் காலமெல்லாம்  மலம் அள்ளிக்கொண்டுதான் இருக்க வேண்டுமா என்ற கேள்வியை கதை மூலம் சுப்புராஜ் எழுப்புகிறார்.  ஒரு தலித் பார்வையில் எழுதப்படட கதை.

நிலமென்னும் நல்லாள் (பக்கம் 51) என்ற கதையில் கதையின் முடிவு எப்படி இருக்குமோ என்ற பயம் வந்து கவ்விக்கொண்டது.  ஆனால் காளியப்பனுக்கு சாதகமாக முடிந்தது.  

பொதுவாக சுப்புராஜ் கதைகளில் வெளிநாடுகளில் தங்கி பணிபுரியும் தமிழர்களின் நிலையைப் பற்றி அக்கறையுடன் எழுதப்படுகிற கதைகள் அதிகம்.  வெளிநாட்டில், வெளி மாநிலத்தில் வசிக்கும் தமிழர்களின் உலகம் பற்றி நமக்கு பெரிதாக தெரிவதில்லை.  அந்தப் பதிவை ஓரளவு சுப்புராஜ் நிறைவேற்றி வைப்பதாக தோன்றுகிறது.  

ஜாதி கொடுமை இவர் கதைகளில் சற்று தூக்குதலாக தெரிகிறது.  பல கதைகளில் இந்த ஜாதி பிரச்சினையை மையமாக வைத்து எழுதியிருக்கிறார். பல கதைகளில் இந்தப் பாட்டைப் பாடும்போது மொத்தமாக இந்தத் தொகுப்பைப் படிக்கும்போது சற்று நெருடலாகத் தெரிகிறது.

இவர் கதைகளில் உருக்கத்தை நெகிழும்படி செய்து விடுகிறார். தினமணி கதிரில் வெளிவந்த கருணையின் நிழல்கள் (பக்கம் 140) என்ற கதை ஓர் உதாரணம். 

துரத்தும் நிழல்கள் – சிறுகதைகள் – சோ.சுப்புராஜ் – வெளியீடு : காவ்யா – 16 இரண்டாம் குறுக்குத் தெரு, டிரஸ்ட்புரம், கோடம்பாக்கம், சென்னை 600 024 – தொலைபேசி : 044 – 23726992,9840480232 – புத்தக விலை :  ரூ.150 – வெளியான ஆண்டு : 2012

–

அழகியசிங்கர்

தி சோ வேணுகோபாலனின் கோடை வயல் தொகுப்பில் உள்ள ஆறாவது கவிதை பழம்பெருமை.  நெளிந்தது புழு என்று ஏன சொல்கிறார்? குலப்பெருமை பேசி என்ன பயன் என்கிறாரா?  ஒரு புதுக்கவிதையைப் படிக்க படிக்க பலவிதமாக யோசனை செய்துகொண்டே இருக்கலாம்.  ஆனால் இப்படி நினைப்பதுதான் இறுதி என்று சொல்ல முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. 

 

     பழம்பெருமை

குழம்பு மாங்கொட்டை

குலப் பெருமை பேசிற்று;

நட்டுவைத்துக்

காத்திருந்தேன்;

நெடுமரமும் மரக்கனியும்

நிழலாச்சு !

நெளிந்தது

புழு!

தொகுப்பாசிரியர் : வானமாமலை

தெய்வ கணங்கள்

கிராம மக்கள் நூற்றுக்கணக்கான தெய்வங்களை பெயர் கொடுத்து அழைக்கிறார்கள்.  ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட சக்தி உண்டென்று நம்புகிறார்கள்.  கோயில்பட்டி அருகிலுள்ள சிறறூர்களில் மக்களால் வணங்கப்படும் தேவதைகளின் பெயர்பளை இப்பாட்டில் நாம் காண்கிறோம்.  முனியசாமி, ஐயனார், கண்ணாத்தா, பாப்பாத்தி, உலகம்மன், பெத்தனாட்சி ஆகிய பெயர்களை இப்பாட்டிலிருந்து நாம் அறிகிறோம்.

கிராம மக்கள், மேலே குறிப்பிட்ட தேவதைகளை மட்டுமின்றி முஸ்லிம் தர்க்காக்களுக்கும் நேர்ந்து கொள்வதுமுண்டு.  விசேஷக் காலங்களில் முஸ்லிம்களது யாத்திரை ஸ்தலங்களுக்கும் போவதுண்டு.

முத்து முனிய சாமி

மூர்க்கமுள்ள தேவதையே

சத்தத்தை நீ கொடய்யா

சரளி விட்டு நான்பாட

ஊருக்கு நேர் கிழக்கே

உறுதியுள்ள ஐயனாரே

சத்தத்தை நீ கொடய்யா

சரளி விட்டு நான் படிக்க.

நாட்டரசன் கோட்டையிலே

நல்ல தொரு பாப்பாத்தி

வயித்தவலி தீர்த்தயானால்

வந்திருவேன் சன்னதிக்கு

ஒட்டப் பிடாரத்திலே

உலகம்மன் கோயிலிலே

பூக்கட்டிப் பார்த்தேன்

பொருந்தலையே என் மனசு

கண்ணுலே அடிச்சுத்தாரேன்

கண்ட சத்தியம் பண்ணித் தாரேன்.

சிக்கந்தர் மலைக்கு வாங்க

சேலை போட்டுத் தாண்டித் தாரேன்.

பூப்பூக்கும் புளியமரம்

பொன்னிலங்கும் ஐயனாரு

நாட்டி லங்கும் பெத்தனாச்சி

நல்லவரம் தருவா.

ஏழுமலை கடந்து

எடுத்து வந்தேன் சண்பகப்பூ

வாடாமல் சாத்தி வாரும்

வட மதுரைக் கந்தனுக்கு.

வட்டார வழக்கு:

பாப்பாத்தி – பிரம்ம ராக்கி சக்தி

ஐயனாரு – சாஸ்தா

சேகரித்தவர் : எஸ் எஸ் போத்தையா   இடம் : கோவில்பட்டி வட்டாரம்

நாட்டு அரசன் கோட்டையிலே

நல்லதொரு கண் ஆத்தா

வயித்தவலி தீர்த்தியானா

வந்திருவேன் சன்னதிக்கே

வட்டார வழக்கு: 

கண் ஆத்தா – கண்ணகியைக் குறிக்கும்

சேகரித்தவர் : எஸ் பி எம் ராஜவேலு          இடம் : மீளகாட்டான்.

அழகியசிங்கர்

தி சோ வேணுகோபாலனின் கோடை வயல் தொகுப்பில் உள்ள ஐந்தாவது கவிதை ஞானம்.   காலக் கழுதை கட்டெறும்பான இன்றும் சாளரத்தின் கதவுகள், சட்டம் காற்றுடைக்கும்.  அறப்பணி ஓய்வதில்லை.  தொடர்கிறது. எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை என்கிறாரா? 

                                               ஞானம்

சாளரத்தின் கதவுகள், சட்டம்;

காற்றுடைக்கும்.

தெருப்புழுதி வந்தொட்டும்.

கரையான் மண் வீடு கட்டும.

அன்று துடைத்தேன்,

சாயம் அடித்தேன்,

புதுக்கொக்கி பொருத்தினேன்.

காலக் கழுதை

கட்டெறும்பான

இன்றும் 

கையிலே

வாளித்தண்ணீர், சாயக்குவளை,

கந்தைத்துணி, கட்டைத் தூரிகை;

அறப்பணி ஓய்வதில்லை

ஓய்ந்திடில் உலகமிலலை!

 

டாக்ஸி என்ற ஈரானியப் படம்….

அழகியசிங்கர்

விக்டோரியா என்ற படமும் டாக்ஸி என்ற படமும்தான் பார்க்க வேண்டிய படங்கள் என்று சொன்னார்கள். டாக்ஸி படம் காட்டிய அன்று அந்தப் படம் மட்டும்தான் என்னால் பார்க்க முடிந்தது.  

டாக்ஸி என்ற இந்தப் படத்தைப் பற்றி பல சுவாரசியமான தகவல்கள் உண்டு.  இரானியன் இயக்குநர் ஜாவர் பன்னஹி அரசியல் காழ்புணர்ச்சி காரணமாக 2010லிருந்து படம் எடுக்கத் தடை செய்யப்பட்டவர்  மேலும் வீட்டுக் காவலில் உள்ளவர்.   அவர் தடைகளை மீறி எடுத்தப் படம்தான் டாக்ஸி. இந்தப் படம் டாக்ஸிக்குள்ளிருந்து எடுக்கப்பட்ட படம்.  டெஹ்ரான் தெருக்களை இந்தப் படம் டாக்ஸியின் வழியாகப் பார்த்தபடி காணப்படும் காட்சிகளை சொல்வதாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது.  

டாக்ஸியில் வெவ்வேறு தருணங்களில் ஏறி அமரும் வாடிக்கையாளர்களை வைத்தும் படம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது.  படத்தைத் தயாரித்து இயக்கியவரே டாக்ஸி ஓட்டுபவராக நடித்துள்ளார்.  வெவ்வேறு தரப்பட்ட மனிதர்கள் டாக்ஸியில் ஏறி இறங்குகிறார்கள்.  அவர்கள் நடத்தும் உரையாடல்கள் இயற்கையாக போரடிக்காமல் அமைகிறது. அரசாங்கத்திற்குத் தெரியாமல் இப்படம் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறப்படுகிறது.   65வது பெர்லின் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் தங்கக் கரடி விருது பெற்றுள்ளது.

டாக்ஸியில் ஒரு காமெரா பொருத்தப்பட்டுள்ளது.  அந்தக் காமெராதான் எல்லா இடங்களிலும் சுழன்று சுழன்று படம் பிடிக்கிறது.  வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதல் இருந்தாலொழிய இதுமாதிரியான படத்தை எடுக்க முடியாது.  

முதலில் இந்த டாக்ஸியில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் ஏறுகிறார்கள். தெருவில் கார் ஓடுவதைக் காட்டிக்கொண்டிருந்த காமெரா, மெதுவாக திரும்பி அவர்கள் பக்கம் நகருகிறது.  அந்த ஆண் இந்தக் காமெராவைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.  காமெரா நன்றாகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளது என்று வாழ்த்துகிறான்.  அவனுக்கு இந்தக் காமெரா திருடனைக் கண்டுபிடிக்க உதவுவதாக நினைக்கிறான்.  அவனுக்குப் பின்னால் உள்ள சீட்டில் ஏறி அமர்ந்த பெண்ணிற்கும் அவனுக்கும் பேச்சுவார்த்தை நடைபெறுகிறது. அவன் ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிடுகிறான்.  அவனுடைய நண்பனுடைய காரிலுள்ள டயர்களை ஒரு திருடன் திருடிவிட்டு, அந்த டயர்களுக்குப் பதில் செங்கல்களை வைத்துவிட்டதாக சொல்லுகிறான்.  அதுமாதிரியான திருடர்களை கொன்று விட சட்டம் போட வேண்டுமென்கிறான்.  பின்னால் அமர்ந்திருந்த பெண் அவன் சொன்ன கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.  ஒருத்தர் இரண்டுபேர்களுக்கு அதுமாதிரியான தண்டனை கொடுத்தால்தான் திருடாமல் இருப்பார்கள் என்கிறான்அந்த இளைஞன்.  அந்தப் பெண் தன்னை டீச்சர் என்று சொல்கிறாள். டாக்ஸியிலிருந்து இறங்கும்போது அவன் ஒரு பிக்பாக்கெட்காரன் என்று தன்னைப் பற்றி சிரித்தபடியே அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறான்.   அந்தப் பெண்ணும் இறங்கிப் போய்விடுகிறாள். 

ஒமிட் என்ற இன்னொரு பயணி ஜாவர் பன்னஹியைப் பார்த்து, ‘உங்களை எனக்குத் தெரியும்.  உங்கள் மகன் என்னிடம் முக்கியமான சீடிகள் வாங்கியிருக்கிறார்..நீங்கள் படம் எடுப்பவர்.  ஏன் டாக்ஸி ஓட்டுகிறீர்.  அதுவும் படத்தில் வரும் காட்சியா,’ என்கிறார்.  டாக்ஸி ஓட்டடுவதும் ஒரு தொழில் என்கிறார் ஜாவர்.  ஓமிட்டை எங்கேயும் பார்த்தமதிரி ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை ஜாவருக்கு.  அதன்பின்தான் தெரிகிறது அவர் சினிமா சிடிகளை விற்பவர் என்று.   ஒமிட் உடனே புதியதாக வரப்போகும் படத்திற்கான சீடியைக் கொடுக்கிறார்.  ‘இந்தப் படம் இன்னும் வரவில்லையே?’ என்கிறார் பன்னஹி.  ‘படம் வெளியே வருவதற்கு முன் எனக்கு வந்துவிடும்,’ என்கிறார் ஒமிட்.  இந்தச் சமயத்தில் காரை ஒரு கும்பல் தடுத்து நிறுத்துகிறது.  டூ வீலரில் அடிப்பட்ட ஒருவரை அவசரம்ம் அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு காரில் அடிப்பட்டவருடன் அவருடைய மனைவியும் சேர்ந்து ஏறுகிறார்கள்.  அடிப்பட்டவர் முகத்தில் ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருக்கிறது.  அவசரம் அவசரமாக உயில் எழுத விரும்புகிறார் அடிப்பட்டவர் தன் உயிர் போய்விடும் என்று பயந்து.  ஆனால் டாக்ஸியில் பேனாவும் பேப்பரும் இல்லை.  செல்போனில் அவன் சொல்வதைப் படம் பிடிக்கச் சொல்கிறான். அவனுக்குப் பிறகு அவன் மனைவிக்குத்தான் அவனுடைய வீடு தரவேண்டும்  இல்லாவிட்டால் தன் சகோதரர்கள் ஏமாற்றி விடுவார்கள் என்று சொல்கிறான். மருத்துவமனையில் அடிப்பட்டவனை சேர்த்தபிறகு அவன் மனைவி ஜாவர் பன்னஹிக்குப்போன் செய்கிறாள்.  தனக்கு படம் எடுத்த விடியோ படம் வேண்டுமென்கிறாள்.  ஜாவர் அதைத் தனியாக எடுத்துத் தருகிறேன் என்கிறார்.  பின் உன் கணவர் எப்படி இருக்கிறார் என்று கேட்கிறார்.  அவர் நலமாக இருக்கிறார் என்கிறாள். அப்படியென்றால் இந்த விடியோ எதற்கு என்று கேட்க, நான் அவர் சொன்னதை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.  பின்னால் உதவும் என்கிறாள். இதுமாதிரி நகைச்சுவையுடன் காட்சி அமைப்பு இயல்பாக இப்படத்தில் மிளிர்கிறது.  

ஒமிட் திருட்டு சீடி விற்பவர்.  அதை அவர் ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் சென்று விற்கிறார்.  ஒரு வீட்டிற்குச் சென்று அந்த சீடிகளை விற்க வரும்போது காரிலேயே இந்த வியாபாரம் நடக்கிறது.  ஒமிட் ஜாவர் பன்னஹியைத் தன் பார்டனர் என்கிறார் சீடி விற்பவனிடம்.  அவன் கேட்கிறான்.  “உங்களை அவர் பார்டனர் என்று சொல்கிறாரே, உண்மையா?” என்று கேட்கிறான்.  “அப்படியா சொன்னார்,” என்கிறார் ஜாவர் பன்னஹி.  

பன்னஹி சினிமாப் படம் எடுப்பவர் என்று அவனுக்கும் அவரைப் பற்றி தெரிகிறது. சினிமா படம் எடுப்பதைப் பற்றிய சந்தேகத்தை அவரிடம் கேட்கிறான் அநத இளைஞன்.  ‘நல்ல நாவல்கள் படித்தாகி விட்டது..நல்ல படங்கள் எடுத்தாகி விட்டது,’ என்கிறார் ஜாவர் பன்னஹி.

அந்த இளைஞன் சீடிக்களை வாங்கிக் கொண்டு போனபிறகு, ஜாவர் பன்னஹி பெயரைக் குறிப்பிட்டால், அதிகமாக சீடி விற்க முடியும் என்கிறார் ஒமிட்.  ஈரானில் நல்ல சினிமாக்களை தியேட்டர்களில் பார்க்க முடியாது.  அதனால்தான் சீடிக்கள் மூலம் விற்க முடிகிறது என்கிறார் ஒமிட். இது ஒரு கலாச்சார சேவை என்கிறார் ஓமிட்.  கண்ணாடி ஜாடியில் மீன்களுடன் இரண்டு பெண்கள் அவசரமாக புனித ஸ்தலத்திற்குப்  போக வேண்டுமென்று மன்றாடி டாக்ஸியில் ஏறிக்கொள்கிறார்கள்.

ஒமிட்டை ஒரு இடத்தில் இறக்கி விடுகிறார்.  கீழே இறங்கும்போது சீடி விற்பதற்காக அவர் பெயரைப் பயன்படுத்தியதற்காக மன்னிக்கும்படி கேட்டுக் கொள்கிறார் ஒமிட்.  ஜாவர் பன்னஹியும் காரில் வந்ததற்காக அவரிடமிருந்து பணம் வாங்கவில்லை.  கலாச்சார சேவையாக இருக்கட்டும் என்கிறார் சிரித்துக்கொண்டு.   

காட்சி மாறுகிறது.  பின்னால் கண்ணாடி ஜாடியுடன் அமர்ந்த இரண்டு வயதான பெண்கள் அவசரமாக புனித ஸதலத்திற்குச்  செல்ல வேண்டுமென்று  நெருக்கடியைக் கொடுக்கிறார்கள்.  12 மணிக்குள் போக வேண்டுமென்றும் ஜாடியில் உள்ள மீன்களை சேர்பிக்க வேண்டுமென்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.  ஜன நெருக்கடி இருந்தால் அங்கே 12 மணிக்குள் போக முடியாது என்கிறார் பன்னஹி.  அவர்கள் படுத்திற பாட்டில் பன்னஹி வேகமாக டாக்ஸி ஓட்ட ஒரு இடத்தில் பிரேக் போட அவர்கள் வைத்திருந்த கண்ணாடி ஜாடி கீழே விழுந்து ஒடைந்து விடுகிறது.  மீன்களும் கீழே விழுந்து விடுகின்றன.  பதட்டத்துடன் அந்தப் பெண்கள் கத்துகிறார்கள்.  மீன்கள் செத்து விடும் என்று கத்துகிறார்கள்.  அவசரம் அவசரமாக காரின் பின்பக்கத்தில்  உள்ள  ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் தண்ணீரை நிரப்பி மீன்களை அதில் இட்டு காப்பாற்றுகிறார் பன்னஹி.  அவர்கள் அவசரப்படுத்த, பன்னாஹி அவர்களை வேறு டாக்ஸியில் போகும்படி சொல்கிறார்.  பள்ளி வாசலில் இவருக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் 11 வயது  சகோதரி மகள் அன்னாவை அழைத்துக் கொண்டு போக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவருக்கு.  அவர்கள் இருவரும் இவரை திட்டியபடியே வேறு டாக்ஸிக்குப் போகிறார்கள். டாக்ஸியில் வந்ததற்கு இவருக்கு அவர்கள் பணமே கொடுக்கவில்லை.  இதே நம்ம ஊராக இருந்தால் அங்கு நடக்கிற விதமே வேறாக இருக்கும்.  

அன்னா அவர் காரில் ஏறிக்கொண்டே இவரைக் கிண்டல் செய்கிறாள்.  “இவ்வளவு அழகான பெண்ணை யாராவது கடத்திக் கொண்டு போனால் என்ன ஆகிறது?” என்று கேட்கிறாள்.  “அப்படியெல்லாம் நடக்காது என்கிறார்,” இவர்.  ஆனால் 11 வயதான பெண் இப்படியெல்லாம் பேசுவாளா என்று தோன்றுகிறது எனக்கு.  அன்னா ஒரு சின்ன காமெரா வைத்துக்கொண்டு இவரைப் படம் எடுக்கிறாள்.  காரிலேயே இதெல்லாம் நடக்கிறது.  அந்தப் பெண் படிக்கும் பள்ளிக்கூடத்தில் படம் எடுக்கும்படி சொல்கிறார்கள்.   அப்படி படம் எடுக்கும்போது  சில கட்டளைகளை நிறைவேற்ற  வேண்டும் என்று வகுப்பில் உள்ள ஆசிரியர்கள் கூறுகிறார்கள்.  ஆணும் பெண்ணும் ஒருவரை ஒருவர் தொடக் கூடாது.  ஆண் பாத்திரத்தில் நடிப்பவர்கள் டை கட்டக் கூடாது.  பர்சியன் பெயர் வைத்திருக்கக் கூடாது.  கொடூரமான உண்மையைக் காட்டக் கூடாது.  அன்னாவால் எப்படிப் படம் எடுத்க முடியும் என்று தெரியவில்லை.

டாகஸியை ஓரிடத்தில் நிறுத்தி விட்டு அராஷ் என்ற நண்பரைப் பார்க்கப் போகிறார் பன்னஹி. ஏழெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அந்த நண்பரைப் பார்த்தது.  சிறிது நேரம் பார்த்து விட்டு பன்னஹி திரும்பி வருகிறார்.  அந்த நண்பரும் அவர் கார் அருகில் வந்து அவளுடைய சகோதரி பெண் அன்னாவை ஐஸ் காப்பி வாங்கித் தர அழைத்துப் போகிறார்.  

இந்தப் படத்தில் பல இடங்களில் திருட்டுத்தனமாக சினிமா சீடிக்கள் விற்கிறார்கள்.  அதற்கு அடிப்படையான காரணம் ஈரானில் சினிமாப் படங்களை தியேட்டரில் திரையிட பயங்கரமான கட்டுப்பாடுகள் இருக்குமென்று தோன்றுகிறது.  தனியாக காரில் அமர்ந்திருககும்போது ஒருவநன் இவரிடம் சீடி விற்கிறான்.   மலர்களுடன் ஒரு பெண் வக்கீல் இந்தக் காரில் ஏறுகிறார்.  அவருக்கு ஜாவர் பன்னஹியைத் தெரிந்திருக்கிறது.  அரசாங்கம் கொடுக்கும் கெடுபிடிகளைப் பற்றி சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறாள்.  அவள் போனபின் டாக்ஸியின் பின்னால் அமர்ந்த அன்னா ஒரு பர்ûஸக் கண்டுபிடிக்கிறாள்.  பன்னஹியிடம் அதைக் காட்டுகிறாள்.  அந்தப் பர்ஸ் வயதான இரண்டு பெண்மணிகள் காரில் தவற விட்டது என்று பன்னஹிக்குத் தெரிகிறது.  அதைக் கொண்டுபோய் கொடுக்க அந்தப் புனித இடத்திற்கு இருவரும் செல்கிறார்கள்.  காரை ஓரிடத்தில் வைத்துவிட்டு அவர்கள் இருவரும் அந்த வயதான பெண்களைப் பார்க்கச் செல்கிறார்கள். 

அவர்கள் போனவுடன், டூ வீலரில் வந்த இரண்டு இளைஞர்களில் ஒருவன் காரை நோக்கிச் சென்று டாக்ஸியின் கதவை உடைத்து உள்ளே எதாவது கிடைக்கிறதா என்று பார்க்கிறான்.   எல்லோரும் இருக்கும் பகல் நேரத்திலேயே இந்தக் கொள்ளை நடக்கிறது.  அதில் காமெராவும் சேதம் அடைந்து விடுகிறது.  காமெராவிலிருந்து படம் எதுவும் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அவர்கள் பேசுவது காதில் விழுகிறது.  படம் இத்துடன் முடிந்து விடுகிறது.  டாக்ஸியையும் காமெராவையும் வைத்து அருமையாக எடுக்கப்பட்ட படம் இது.