Category: கவிதை

இன்று மாலை 4வது சென்னை புத்தகத் திருவிழாவில் என் கதைப் புத்தகமான அழகியசிங்கர் சிறுகதைகள் முழுத் தொகுப்பு பற்றி முனைவர் ஜெ கங்காதரன் என்பவர் நூல் திறனாய்வு செய்கிறார்.
64 சிறுகதைகளும், 7 குறுநாவல்களும், ஒரு நாடகமும், சில சின்னஞ்சிறு கதைகளும் எழுதி உள்ளேன். 664 பக்கங்கள் கொண்ட முழுத் தொகுதியை என் கதைகளை எல்லோரும் வாசிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் ரூ.300க்குக் கொடுக்கிறேன்.
ஆரம்ப காலத்திலிருந்து நான் எழுதிய கதைகளின் தொகுப்பு இது. இன்னும் கூட கதைகள் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். உதாரணமாக 4வது சென்னை புத்தகத் திருவிழாவை முன் வைத்து நல்லவன் கெட்டவன் என்று கதை எழுத உள்ளேன்.
என் கதைகளின் முக்கிய அம்சமாக நான் கருதுவது அதிகப் பக்கங்கங்கள் போகாமல் பார்த்துக் கொள்வது. படிப்பவர்கள் ஒரு சில நிமிடங்களில் என் கதையைப் படித்து முடித்து விடலாம்.
என்னுடைய 7 குறுநால்கள் இத் தொகுதியில் வெளிவந்துள்ள. இக் குறுநாவல்கள் தி ஜானகிராமன் குறுநாவல் போட்டியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு கணையாழியில் வெளிவந்தவை. இப்போதெல்லாம் அவ்வளவு பக்கங்கள் கொண்ட குறுநாவல் எழுத எனக்குப் பொறுமை இல்லை.
கணையாழியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட என் குறுநாவல்களை அசோகமித்திரன், இந்திரா பார்த்தசாரதிதான் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். அதில் விபத்து என்ற என் குறுநாவலைப் பற்றி சொல்ல விரும்புகிறேன்.
அந்தக் குறுநாவல் எழுதும்போது நான் உஸ்மான் ú8ôடில் உள்ள ஒரு வங்கியில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது நடந்த விபத்து மாதிரியான ஒரு விபத்தைப் பற்றிதான் அந்தக் குறுநாவல்.
குறுநாவலில் வங்கியில் பணிபுரிகிறவனைப் பற்றி வரும். இக் கதையை வங்கியில் உள்ள யாராவது படிக்க நேர்ந்து ஒரு மொட்டைக் கடுதாசி எழுதி என் வேலைக்கே உளை வைத்துவிடுவார்களோ என்று
தேவையில்லாமல் அஞ்சினேன். உடனே அசோகமித்திரன் வீட்டிற்கு ஓடினேன். அன்று அவருக்கு சுரம். என்னைப் பார்த்தவுடன் என்ன என்று கேட்டார். விபத்து என்ற குறுநாவல் நான்தான் எழுதினேன் என்றேன். நீங்கள் தானா அது. நன்றாக எழுதி இருக்கிறீர்கள் என்று அந்தக் குறுநாவலை அப்படியே ஒப்பித்தார். எனக்கு ஆச்சரியம். அதில் வங்கியில் பணிபுரிகிறவன் என்று எழுதியிருக்கிறேன். வங்கி என்பதற்குப் பதில் எல்ஐசி என்று எழுதி விடலாமா என்று கேட்டேன். அதல்லாம் வேண்டாம். அப்படியே இருக்கட்டும் என்றார்.
அப்புறம்தான் தெரிந்தது. என் வங்கியில் இருப்பவர்களில் பலருக்கு கணையாழி என்ற பத்திரிகை தெரியாது என்றும், பணிபுரிபவர்கள் பலரும் படிக்காத விரும்பி என்றும். இதை நினைத்தால் இப்போது சிரிப்பு வருகிறது. மேலும் என் வீட்டில் உள்ளவர்களே என் கதைகளை முழுவதும் படித்ததில்லை. அதனால்தான் பயந்துகொண்டு நானே முழுத் தொகுதியைக் கொண்டு வந்துவிட்டேன். இனி நான் எழுதும் எல்லக் கதைகளையும் இத் தொகுப்பில் சேர்த்துக்கொண்டு வருவேன்.
இப்படித்தான் பல திறமையான எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் தொகுக்கப்படாமல் போய்விட்டன. இது ஒரு சோகம். இந்த அனுபவம் எனக்கு ந பிச்சமூர்த்தி கதைகளைத் தொகுக்கும்போது தெரிந்தது. அவர் வீட்டில் உள்ளவர்களே அவர் கதைகளின் முழுத் தொகுதிகளை வைத்திருக்கவில்லை. நாங்கள்தான் தடுமாறி கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது. இந்தச் சங்கடம் பி எஸ் ராமையாவின் கதைகளுக்கும் ஏற்பட்டு விட்டது. அவர் எத்தனைக் கதைகள் எழுதி உள்ளார் என்ற விபரம் சி சு செல்லப்பா எழுதிய ராமையாவின் சிறுகதை பாணி புத்தகத்தில் மட்டும் தெரியும். பல கதைகள் நஹி.
இன்று என் புத்தகத்திற்கான நூல் திறனாய்வு நடைபெற உள்ளது. முனைவர் ஜெ கங்காதரன் பேச உள்ளார். என்ன பேசப் போகிறார் என்பதை அறிய நான் -.

வழக்கம்போல சீத்தாலட்சுமி அபார்ட்மெண்டிலிருந்து கிளம்பினேன். பிளஷர் வண்டியில். அப்போது ஒரு குரல் கேட்டது. ‘இதோ முப்பது’ என்று. ‘இதோ முப்பதா’ என்னவென்ற புரியவில்லையே என்று நினைத்துக் கொண்டேன். கோவிந்தன் ரோடைத் தாண்டிக் கொஞ்ச தூரம் போனேன். திரும்பவும் குரல் : இதோ முப்பது. ஏய் சும்மாயிரு என்று என்னைக் கடிந்து கொண்டேன். ஆனால் இதோ முப்பது என்ற வார்த்தை தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

என் நண்பருடன் தினமும் ஒரு பூங்காவில் வாக் செய்வேன். அவரைப் போய்ப் பார்த்தேன். அவரும் என்னுடன் வாக் செய்ய கிளம்பினார். ‘இதோ முப்பது’ என்று குரல் கேட்டது. நண்பரிடம் கேட்டேன், ‘உங்களுக்கு எதாவது குரல் கேட்டதா?’ என்று.

‘இல்லையே?’ என்று சொன்னார்.

நானும் நண்பரும் தினமும் வாக் செய்வதை ஒரு கடமையாக வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒருவருக்கொருவர் உரசிக் கொள்ளும் இடமும் கூட. நான் எதாவது சொல்வேன். அவர் எதாவது சொல்வார் இரண்டு பேரும் சண்டைப் போடுவோம்.
கொஞ்சதூரம் வாக் பண்ணிக்கொண்டு இருக்கும்போது, அவரும் சொன்னார். ‘ஆமாம். இதோ முப்பது என்று குரல் கேட்கிறது,’ என்று.

‘என்னது முப்பது என்று தெரியவில்லை.

காலையிலிருந்து இந்தக் குரல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது,’

‘புரியவில்லை. உங்கள் வயதை எதற்காவது குறிப்பிடப்படுகிறதா?’

‘இல்லை. எனக்கு 64வயது. அப்படியென்றால் முப்பது என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்?’

வாக்கிங்கை முடித்துவிட்டு நாங்கள் இருவரும் சரவணபவன் ஓட்டலுக்குச் சென்றோம். ஒரு காப்பி வாங்கிக் குடித்தோம். ஆனால் இதோ முப்பது கேட்காமல் இல்லை.

“ஏன் இப்படி ஒரு குரல் கேட்கிறது என்று எனக்கும் புரியவில்லை,” என்றார்.

நான் தீவிரமாக யோசித்தேன்.

“இப்போது புரிந்துவிட்டது,” என்று உற்சாகமாகக் கத்தினேன்.

“ஏன் கத்துகிறீர்கள்? சாதாரணமாக சொல்லக் கூடாதா?” என்றார் நண்பர்.

“உண்மைதான் சாதாரணமாகச் சொல்லலாம்,”

“சரி என்ன கண்டுபிடித்தீர்கள்?”

“அதுதான் விருட்சம். இந்த ஜøலை மாதம்தான் நான் விருட்சம் கொண்டு வந்து முப்பது வருடம் முடிகிறது,”

“விருட்சம் வந்து முப்பது வருடம் ஆகிவிட்டதா?”

“ஆமாம்.”

“பெரிய முயற்சி,”

“எனக்கே தெரியவில்லை. நான் கொண்டு வந்த பத்திரிகைக்கு முப்பது வருடம் முடிந்துவிட்டது.
முதல் இதழ் 1988ல் வந்தது…”

“என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?”

“ஒரு கூட்டம் ஏற்பாடு செய்யலாமென்று நினைக்கிறேன்,”

“எங்கே?”

“ரைட்டர்ஸ் கேப்பில்.”

“எப்போது?”

“106வது இதழ் வந்த பிறகு.”

போஸ்டல் காலனியில் விருட்சம் லைப்ரரியில் அமர்ந்திருந்தபோது விருட்சம் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அட்டைப் பெட்டிகள் நிறையா விருட்சம் இதழ்களை அடுக்கி வைத்திருக்கிறேன். இப்படி ஏகப்பட்ட அட்டைப் பெட்டிகள். ஒவ்வொரு முறையும் விருட்சம் அடிக்கும்போது இதழ்கள் மீந்து போய்விடும்.
ஒருமுறை சி சு செல்லப்பா அவர்களின் புதல்வனைச் சந்தித்தேன் பழைய இதழ்கள் எழுத்து கிடைக்குமா என்று அவரைக் கேட்டேன். எதுவுமில்லை என்றார். ஏன் என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டேன். நிறையா இதழ்கள் மீந்து போய் கிடந்தன. என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. பேப்பர் கடையில் போட்டுவிட்டேன் என்றார் அவர். சி சு செல்லப்பா இருக்கும்போதே அது மாதிரி செய்ததாக அவர் சொன்னார்.

அவர் சொன்னதை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். இதோ என் முன்னாலும் பல அட்டைப் பெட்டிகள் நிறையா விருட்சம் பழைய இதழ்கள். ஒவ்ùôவன்றாக எடுத்துப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எப்படி இப்படியெல்லாம் கொண்டு வந்தோம் என்ற வியப்புதான் கூடிக்கொண்டே போகிறது.
என் கையில் 92வது இதழ் கிடைத்தது. அதில் ஒரு கவிதை செ சுஜாதா என்பவர் எழுதியது

நதி இலை எறும்பு

உன் வார்த்தைகளின் தடம் பற்றி
நான் நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்

நீ ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்

அன்பை
காதலை
நம்பிக்கையை
துரோகத்தை
கோபத்தை
வன்மத்தை
வெறுமையை
நிறைவை

கொழுத்த உன் கன்னத்தில்
திரண்டிருக்கும் அம் மச்சம்
என் கண்களில் விழுந்து உறுத்துவதை
அறியாமலேயே

இதோ அட்டைப் பெட்டிகள் நிறையா பழைய இதழ்களை வைத்துக்கொண்டு காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அட்டைப் பெட்டியில் இருக்கும் பழைய இதழ் என்னைப் பரவசப்படுத்தத் தவறவில்லை. கட்டாயம் எதிர்கால வாசகர்கள் வருவார்கள். என்னிடமிருந்து விருட்சம் பழைய இதழ்களைக் கேட்டு வாங்காமல் இருக்க மாட்டார்கள். அட்டைப் பெட்டிகளும் காலி ஆகி விடும்.

ஞாயிறு, திங்கள் (22, 23) இரண்டு நாட்களிலும் உலகப் புத்தகத் தினத்தை முன்னிட்டு விருட்சம் புத்தகங்களை 40% தள்ளுபடியில் ராகவன் காலனி அரசாங்க கிளை நூலகத்தில், ஜாபர்கான்பேட்டையில் புத்தகங்களை விற்க உள்ளேன். புத்தகங்களை வாங்க வரவும்.