Author: virutcham

முதன் முதலாக அசோகமித்திரன் கதையான ரிக்ஷாவைத்தான் படித்தேன். இக் கதை 1965 ல் அசோகமித்திரன் எழுதிய கதை. அப்போது எனக்கு வயது 12. நான் கிட்டத்தட்ட இன்னும் 10 வருடங்கள் கழித்து தி நகரில் உள்ள நூல்நிலையத்திலிருந்து அசோகமித்திரன் சிறுகதைத் தொகுப்பில் இந்தக் கதையைப் படித்தேன். இந்தக் கதை 3 பக்கங்களில் முடிந்து விடும்.
இக் கதை முழுவதும் பேச்சு வழக்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
நான் அதுவரை படித்தக் கதைகளை எல்லாம் தூக்கிச் சாப்பிடுவதுபோல் இருந்தது அவர் கதை. இப்படிச் சொல்வதால் நான் மற்ற எழுத்தாளர்களின் எழுத்துக்களைப் புறக்கணிக்கவில்லை.
ரிக்ஷா என்ற கதையில் பையன் ரவி ரிஷ்கா என்கிறான். அவனுக்கு ரிக்ஷா என்று சொல்ல வரவில்லை. அவனை ரிக்ஷா சொல்லும்படி வற்புறுத்துகிறார். பல முயற்சிக்குப் பிறகு அவன் ரிக்ஷா என்று சொல்ல வராமல் தடுமாறுகிறான். அப்பா அவனை திருத்த முயற்சித்துத் தோல்வியைத் தழுவுகிறார்.
இந்தக் கதையில் இப்படி ஒரு வரி வருகிறது.
உலகம் க்ஷணகாலம் அசைவற்று இருந்தது.
இந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது இப்படி ஒரு வரியை எழுதியிருக்கிறாரே என்று அசந்து விட்டேன். அன்றிலிருந்து அசோகமித்திரன் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டு விட்டார். நான் மற்ற எழுத்தாளர்களைத் தொடர்ந்து வாசிக்கத் தவறுவதில்லை. ஆனால் அசோகமித்திரன் மீது எனக்கு அலாதியான மரியாதை. மதிப்பு. யாரிடமாவது பேசும்போது நான் அசோகமித்திரன் கதையைப் படிப்பேன் என்று சொல்வேன். என் ஞாபகத்திலிருந்து அகலாமல் இருக்கும் ரிக்ஷா கதையைப் பற்றி எல்லோரிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன். அதை ஒரு குறும்படமாகக் கூட எடுக்க என் ஆசை. ஐந்து நிமிடங்களில் இப் படத்தை எடுத்து விடலாம். இந்தக் கதையை அவர் 10965ல் எழுதி உள்ளார். கதையை எழுதியிருந்த ஆண்டில் என் வயது 12தான். ஆனால் கல்லுரியில் படிக்கும் சமயத்தில்தான் இந்தக் கதையைப் படித்தேன். அதுவும் அவருடைய கதைப் புத்தகத்தை புத்தகச் சாலையில் வாங்கி வந்து படித்தேன்.
அசோகமித்திரன் எழுத்து நடையைப் பார்க்கும்போது அவர் சொற்களை சிக்கனமாகப் பயன்படுத்துகிறார். உண்மையில் இரண்டு உத்திகளை அவர் கதைகளில் பயன்படுத்துவதாக நினைக்கிறேன். ஒன்று சொற் சிக்கனம். இரண்டாவது கதையில் எதாவது சொல்வார் என்று நினைக்கும்போது நழுவிப் போகிற தன்மை. புதியதாக அசோகமித்திரன் கதையைப் படிப்பவனுக்கு அவர் என்ன எழுதுகிறார் என்பது அவ்வளவு சுலபமாகப் புரியாது.
உதாரணமாக ரிக்ஷா என்ற கதையை இன்னொரு எழுத்தாளர் எழுதுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதில் ஒரு வரியை யாரும் யோசித்திருக்க மாட்டார்கள். உலகம் க்ஷணகாலம் அசைவற்று இருந்தது என்ற வரிதான் அது.
ரிக்ஷாவில் போய்விட்டு வா என்றேன் என்கிறான் கணவன். மனைவி கேட்கிறாள்: ஏதோ ரிஷ்கா என்கிற மாதிரி காதில் விழுந்தது. என்று.
இந்த இடத்தில் அசோகமித்திரன் கதையை முடித்துவிட்டிருக்கலாம். ஆனால் கூட ஒரு வரி வருகிறது. நான் ரவியைப் பார்த்தேன். ரவி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான். .
இந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது எந்த இடத்தில் அசோகமித்திரன் என்ற எழுத்தாளரை நாம் கொண்டு போய் வைக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. உலகத் தரமான எழுத்தாளராகத்தான் அவர் எனக்குத் தென் படுகிறார்.
அசோகமித்திரன் என்ற எழுத்தாளர் அவர் கதை ஒவ்வொன்றையும் வாசகனிடம் முடித்து விடுகிறார். அவர் கதையைப் படித்த வாசகன்தான் கதையைப் படித்த பரவசத்துடன் யோசித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

நான் நவீன விருட்சம் 102வது இதழை இன்னும் அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்.  கிட்டத்தட்ட 90 சதவிதம் அனுப்பி இருப்பேன். இந்த இதழ் 114 பக்கங்கள் கொண்ட அசோகமித்திரன் இதழ்.  இதழ் 120 கிராம் எடை கொண்டிருந்தது.  ஒரு இதழ் அனுப்ப ரூ.4 தபால் தலைகள் ஒட்டி அனுப்பியிருந்தேன்.  கிட்டத்தட்ட 70 பிரதிகள் ஒரு நாளும் பின் இன்னொரு நாளில் 50 பிரதிகள் அனுப்பி இருந்தேன்.  தபால் சார்டிங் அலுவலகத்திலிருந்து போன் வந்தது.  üநீங்கள் ரு.5 தபால் தலை ஒட்ட வேண்டும்,ý என்று சொன்னார்கள்.  எனக்குத் திகைப்பாக இருந்தது.  100 கிராமிற்கு இரண்டு ரூபாய் விதம் 120 கிராமிற்கு 4 ரூபாய் போதும் என்று எண்ணியிருந்தேன்.  நான் அவர்களிடம் அப்படித்தான் சொன்னேன்.  அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளவில்ûடில.  100 கிராமிற்கு இரண்டு ரூபாய் ஆனால் அதற்கு மேல் மூன்று ரூபாய் அதிகமாக ஒட்ட வேண்டும்.  ஐந்து ரூபாய் ஆகும் என்றார்கள்.

வேற வழி இல்லாமல் ஒரு ருபாய் கூடுதலாக  ரூ.120 பணம் கட்டினேன்.  அப்போதுதான் ஒன்று நினைத்தேன்.  ஏனோ தபால்தலை மட்டும் ஐந்து ரூபாய் ஒட்டுகிறோமே என்று.  எனக்கு மனசே இல்லை.  முதல் இதழ் நவீன விருட்சம் கொண்டு வந்தபோது இதழ் விலை ரூ.1.50.  ஆண்டுச் சந்தா ரூ.5 தான்.

28 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சிறுபத்திரிகை நடத்தும் நான், சில அடிப்படையான உண்மைகளை உணர வேண்டுமென்று நினைத்தேன்.

100 கிராமுக்குக் கீழ்தான் இனி இதழ் கொண்டு வர வேண்டுமென்று நினைத்தேன்.   அப்போதுதான் தபால் தலை ரூபாய் இரண்டுடன் முடிந்து விடும்.

இன்னொரு உண்மையையும் உணர்ந்து கொண்டேன்.  750 பிரதிகள் அச்சடிக்கக் கூடாது என்ற உண்மை.  போன ஜனவரி மாதம் 101வது இதழ் கொண்டு வரும்போது புத்தகக் கண்காட்சியை ஒட்டிக் கொண்டு வரும்படி நேர்ந்தது.  அதனால் 750 பிரதிகள் அடித்தேன்.  ஆனால் இப்போது தேவையில்லை.  நான் 500 பிரதிகளுடன் நிறுத்தி இருக்க வேண்டும்.  தவறு செய்து விட்டேன்.  வெயில் கடுமையாக இருந்ததால் பத்திரிகையை எடுத்துக்கொண்டு போகவே என்னால் முடியவில்லை.  அதனால் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு இலக்கியக் கூட்டங்களிலும் பார்ப்பவர்களிடம் நவீன விருட்சம் 102வது இதழை நீட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.

116 பக்கங்கள் கொண்ட விருட்சம் 102வது இதழின் விலை ரு.20தான் இது மிக மிகக் குறைவான தொகை.  நான் எப்போதும் பத்திரிகையை இன்றைய சந்தாதாரர்கள் நேற்றைய சந்தாதாரர்கள் அல்லது எப்போதோ சந்தாதாரர்களுக்கு அனுப்புவேன்.  இலவசமாக பலருக்கு அனுப்புவேன்.  அப்படியும் இதழ் பிரதிகள் மீந்து விடும்.

102வது இதழ் மட்டும் 100 பிரதிகளுக்கு மேல் மீந்து விடும். நான் இனிமேல் 100கிராமுக்குக் கீழ்தான் கொண்டு வர வேண்டும்.  மேலும் 500 பிரதிகளுக்கு மேல் தாண்டக் கூடாது என்று தீர்மானித்துள்ளேன்.

பல சிறுபத்திரிகைகளைப் பார்த்து சிறு பத்திரிகையின் பால பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டவன்.   என்னை அறியாமல் நானே மீறி விட்டேன்.

சமீபத்தில் ஜனவரி மாதம் ஐந்தாம் தேதி என் தந்தை இறந்து விட்டார்.  ஆனால் முன்னதாகவே அவருக்குத் தெரியாமல் நான் ஒரு கவிதை எழுதியிருந்தேன்.  ஆனாலும் இந்தக் கவிதையை அவர் படித்து ரசித்திருப்பாரா என்பது தெரியவில்லை.  இன்று தந்தையர் தினம் என்பதால் அந்தக் கவிதையை நீங்கள் வாசிக்க இங்கே அளிக்கிறேன்.

அப்பா

அப்பா சொன்னார் :

குட்மார்னிங்

சரிதான்

காலையில் காஃபியைச்

சுடச்சுட குடிப்பார்

சரிதான்

முன்னாள் முதல்வர்

கருணாநிதி மாதிரி பேசுவார்

சரிதான்

தெருவில் போவோர் வருவோரைப்

பார்த்து

நலமா என்று கேட்பார்

சரிதான்

ஃபோனில் யாராவது பேசினால்

நலமுடன் வாழ்க என்பார்

சரிதான்

கண்ணாடி இல்லாமல்

பேப்பர் படிப்பார்

சரிதான்

தடியை ஊன்றி தானே

நடைபயிற்சி செய்வார்

சரிதான்

தரையில் அமர்ந்து

காய்கறி நறுக்குவார்.

சரிதான்

யார் உதவி இல்லாமலும்

தன் துணிகளை

தானே துவைப்பார்

சரிதான்

சத்தமாக மெய்மறந்து

பாட்டுப்பாடுவார் ஒரு பாடகர்போல்

சரிதான்

91வயதில் தானே

ஷேவ் செய்து

கொள்வார்

சரிதான்

டிவி முன் சீரியலை

விழுந்து விழுந்து ரசிப்பார்

சரிதான்

படுக்கையை விரித்து

தானே படுப்பார்

சரிதான்

ஆனால் என் 59வது வயதில்

என் தலைமை அலுவலகத்திற்குப்

போன் பண்ணி

என்னை மாம்பலம் கிளைக்கு

மாற்றச் சொல்லி கெஞ்சுகிறாரே

அதுதான் சரியில்லை………..

நாளை நடைபெற உள்ள விருட்சம் இலக்கியச் சந்திப்பின் இந்தக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்யும் முன், நானும் என் எழுத்தும் என்ற தலைப்பில் ஒவ்வொருவராக பேச அழைக்கலாமென்று நினைத்தேன்.  திரூப்பூர் கிருஷ்ணன் அவர்களைப் பேச அழைக்குமுன் அப்படித்தான் நினைத்தேன்.  ஆனால் அவர் நானும் என் எழுத்தும் வேண்டாம்.  நானும் எழுத்தும் என்ற தலைப்பில் பேசலாம் என்று குறிப்பிட்டார்.  திரும்பவும் யோசிக்கும்போது நானும் ஜானகிராமனும் என்ற தலைப்பில் பேசுகிறேன் என்றார்.  நான் சொன்னேன்.  நானும் தி ஜானகிராமனும் என்று போடலாமென்று சொன்னேன்.  பின் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் அதையும் மாற்றி தி ஜானகிராமனும் நானும் என்ற தலைப்பில் பேசுகிறேன் என்ற குறிப்பிட்டடுள்ளார்.

அதே சமயத்தில் எனக்குள் இன்னொரு எண்ணம் தோன்றியயது.  இதே மாதிரி தலைப்பை வைத்துக்கொண்டு அதாவது ஜெயகாந்தனும் நானும், கு அழகிரிசாமியும் நானும், அசோகமித்திரனும் நானும், ஞானக்கூத்தனும் நானும் என்று பொதுவான தலைப்பில் என் எழுத்தாள நண்பர்களைக் கூப்பிட்டுப் பேசச் சொல்வதோடல்லாம் இதைப் பதிவு செய்து அப்படியே புத்தகமாகக் கொண்டு வர இயலுமா என்றும் யோசிக்கிறேன். கூட்டம் எப்படி நடக்க உள்ளது என்பது தெரியாது.  நீங்கள் அவசியம் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

உங்கள் வீட்டு முயல்குட்டி

பெருந்தேவி                                                                   

நீங்கள் முயல்குட்டி வாங்கியதாகச் சொன்னீர்கள்

சற்று பொறாமையாக இருந்தது

அது கிளிபோல் பேசுகிறது என்றீர்கள்

சற்று சந்தேகமாக இருந்தது

அதன் பாசிக்கண்ணில் பிரபஞ்சத்தைக்

கண்டதாகக் கூறினீர்கள்

சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது

அதன் பெயர் மிருது என அறிவித்தீர்கள்

தொடவேண்டும் போலிருந்தது

தொட்டும் தொடாமலும் அதைத் தீண்ட

கடவுளால் மட்டுமே முடியும் என்றீர்கள்

கடவுள்மேல் சற்று நம்பிக்கைகூட வந்தது

வெல்வெட் துண்டு அதன் காது என

வர்ணீத்தீர்கள்

வெல்வெட் வெல்வெட் என்று

சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டேன்

அது கேரட்டைக் கடிக்கும் அழகுக்குத்

தலையையே தந்துவிடலாமெனப் பரவசப்பட்டீர்கள்

என் தலையையும் கூடவே தரத்

தயாராக வைத்திருந்தேன்

இன்றுதான் உங்கள் முயலை

முதன்முதலில் பார்த்தேன்

என் வீட்டுச் சுற்றுச் சுவரில்

ஒன்றுக்கடித்துக்கொண்டிருந்தது

என்னவாகவும் இருக்கட்டுமே

உங்கள் வீட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டு

நீங்களே பீற்றிக்கொள்ளுங்கள்

நன்றி : வாயாடிக் கவிதைகள் – பெருந்தேவி – பக்கம் : 112 – விலை : 100 – முதல் பதிப்பு : டிசம்பர் 2016 – வெளியீடு : விருட்சம், 7 ராகவன் காலனி, மேற்கு மாம்பலம், சென்னை 600 033 – தொலைபேசி எண்: 9444113205 – 9176613205

பின் குறிப்பு : 

பெருந்தேவியின் முதல் கவிதை விருட்சம் இதழில்தான் பிரசுரமானது.  ரொம்ப வருடங்களுக்கு முன்னால்.  சமீபத்தில் அவருடைய இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகளைக் கொண்டு வந்துள்ளேன்.  ஒரு தொகுப்பின் பெயர் அழுக்கு சாக்ஸ். மே 2016ல் இத்தொகுப்பு வந்தது.  அந்த முறை புத்தகக் கண்காட்சியில் அதிக எண்ணிக்கையில் விற்பனை ஆன புத்தகம் இது.  ஒரு கவிதைத் தொகுதி இந்த அளவிற்கு விற்குமென்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.  உடனேயே அவருடைய இரண்டாவது கவிதைத் தொகுதியான வாயாடிக் கவிதைகளையும் டிசம்பர் 2016ல் கொண்டு வந்துள்ளேன்.  ஒரே ஆண்டில் பெருந்தேவியின் இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகளைக் கொண்டு வந்துள்ளேன்.  குறிப்பிடும்படியான பெண் கவிஞர் பெருந்தேவி.  அவர் கவிதைகள் எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளும்படியாகவும் மேலும் விதவிதமான உணர்வுகளை கவிதை மூலம் உருவாக்குவதிலும் பெரும் வெற்றி அடைந்துள்ளன.  ஒவ்வொரு கவிதைத் தொகுதியிலும் வேறு வேறு விதமான முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளார்.  வாயாடிக் கவிதைகள் தொகுதி அழுக்கு சாக்ஸ் கவிதைத் தொகுதியை விட வித்தியாசமான தொகுப்பு.

மிதிவண்டித் திருடன்

ராணிதிலக்

மாட்டி இருக்கவேண்டிய இடத்தில் சாவி இல்லை.  தேடத் தொடங்கினேன்.  எனக்குத் தெரிந்து, யாருக்கும் தெரியாத ஒருவன் அந்தத் தெருவில் பிறந்து, இந்தத் தெருவில் நுழைகிறான்.  நான் சாவியைத் தேடுகிறேன்.  பூட்டப்படாத வண்டியைத் தொடுகிறான். நான் சாவியைத் தேடுகிறேன்.  திறந்த தெருவில் ஒருவன் வண்டியை ஓட்டிச் செல்கிறான்.  சாவி எனக்குக் கிடைத்து விட்டது.  பூட்டின கதவைத் திறந்து, வெளியே பார்த்தேன்.  தன்னைப் பூட்டிக்கொண்டு வண்டி நிற்கிறது.  நெருக்கமான சாலையில், யாருடைய வண்டிகளையோ, யார் யாரோ ஓட்டியபடி மறைகிறார்கள்.  அவர்களுக்கு இடையில், என் கற்பனையில் காணாமல் போன மிதிவண்டியை, இன்னும் பிறக்காத, இப்போது எங்கோ வாழ்கிற, எப்போது இறந்த, நான் பார்த்து, யாரும் பார்க்காத ஒருவன், எனக்குத் தெரிந்து, யாருக்கும் தெரியாத மிதிவண்டியை, பூமியின் எல்லா சாலைகளிலும் ஓட்டிக்கொண்டே இருக்கிறான்.  சாவித் திறந்து விட்டது.  அவன் ஓட்டுவரை நிறுத்தவே இல்லை.

நன்றி : நாகதிசை – கவிதைகள் – ராணிதிலக் – உயிர்மை பதிப்பகம், 11/29 சுப்பிரமணியம் தெரு, அபிராமபுரம், சென்றை 600 018 – பக்கங்கள் : 80 – விலை : 40 ரூபாய்  

பின் குறிப்பு : 

ஸ்ரீ நேசனும், ராணிதிலக்கும் நண்பர்கள். கவிதைகள் எழுதுபவர்கள். இருவரையும் அப்போதெல்லாம் அடிக்கடி பார்ப்பேன். இப்போது இல்லை. இருவர் கவிதைகளையும் ஒரு முறை என் வீட்டு மொட்டை மாடியில் தென்னங்கீற்று நிழலில் அவர்கள் மூலம் வாசிக்கக் கேட்டேன். உடனே விருட்சத்தில் அவற்றை பிரசுரித்தேன்.  அவர்களுடைய நண்பர்களின் கவிதைகளையும் பிரசுரம் செய்தேன். இருவரும் திறமையான கவிஞர்கள்.  ஸ்ரீ நேசன் நேரிடையாக கவிதைக்கு வந்து விடுவார்.  ராணி திலக் அப்படி இல்லை.  ஆனால் நாகதிசை என்ற இத் தொகுதி வித்தியாசமாக இருக்கிறது.

க நா சு, நகுலன் பாணியில் வித்தியாசமாக எழுதியிருக்கிறார்.  அந்தத் தொகுதியிலிருந்து ஒரு கவிதையை எடுத்து இங்கே கொடுத்திருக்கிறேன்.